Er is een plek die in het midden ligt van zee en aarde en hemelbanen (...) nooit is er stilte binnen, nergens rust, toch heerst er geen lawaai, 't is meer geruis van fluisterstemmen (...) duizenden geruchten door elkaar, valse en ware, die een stroom aan praatjes rond doet waaien; een deel van hen vult holle oren met gefluisterd nieuws; dat dan weer snel wordt doorgegeven met een groeiend aantal verzinsels; elke nieuwe bron breidt de geruchten uit. Daar wonen Lichtgelovigheid, het blinde Misverstand, ijdele Blijdschap en door angst ontketende Paniek, spontaan Protest en Fluisterpraat van dubieuze afkomst.

Ovidius, Metamorphoses Boek XII